woensdag 18 oktober 2017
Over onze
visie
Lees ons
blog
Werkzaamheden
op de heide

 

Een wandeling over de natte heide

 De maanden januari en februari zijn voor de heide natte maanden geweest. Dit gestapeld op de flinke neerslag van het laatste kwartaal 2015 staat er garant voor dat te zien is wat natte heide betekent. Waren er voor 2006 flinke plassen te zien op de wandelpaden, nu staan deze echt blank. Het IVN bedoelde in 2006 een laarzenwandeling uit te zetten. Daar kon in deze weken met recht van gesproken worden. Uiteraard zijn er veel foto’s gemaakt om deze periode goed vast te leggen en te laten zien wat een hoeveelheid neerslag zoals in de afgelopen maanden betekent voor de heide. Goed om ook even in het achterhoofd mee te nemen dat er al enige maatregelen van het natuurherstelplan zijn uitgevoerd. Diversen grachten en ontwateringsgaten zijn immers al gedempt. Afgelopen zondag was het niet alleen prachtig weer om te wandelen maar ook een ideale omstandigheid om de laarzenwandeling eens te maken. Veel mensen waren op die gedachte gekomen, echter men ging deze wandeling maken met het niet daartoe geëigend schoeisel. Met als gevolg dat er niemand op de paden bleef.

Overal zocht men naar een droog stukje om te lopen en zoals zo vaak, geen hond aan de lijn. Dit laatste is extra jammer omdat de vogels zich al volop aan het oriënteren zijn, waar ze het beste hun eerste nestje kunnen bouwen. Alle drie de grote vennen staan meer dan buiten hun oevers. Het Obliquaven reikt tot 5 meter van de Reeverdijk. In haar verlengde stromen de plassen via het voormalig Rabattenbos tot aan de Deventerdijk. Toch is het aanliggende, nog om te vormen grasland, nauwelijks natter dan in het najaar 2014. Aan de Gerrit Slagmanstraat laat het Effususpoeltje zich maximaal zien. Meer dan 150 meter lang en 70 meter breed. Lopend langs de bosrand wordt de kleine heide zichtbaar. Nu ook een groot heide-ven met hemelwater variërend van vijf tot dertig centimeter. Het Luteaven spant de kroon. Uitgetreden tot over het pad doorvloeiend, in zuidelijke richting, naar de laagte tussen wandelpad en bosrand. Ook in noordelijke richting zijn de laagten gevuld met water, hierdoor staat de gagel midden in het meertje. Hiernaar kijkend komt de gedachte op, en met recht, aan het Gorsselse meertje zoals dit in het begin van de vorige eeuw werd genoemd. Rond de kogelvanger van 1902 staat nu een groot ven. Het scheidingsdijkje tussen het hoogveengedeelte en het ven welk verbinding heeft met het grondwater is niet te zien. Het dijkje staat volledig onder water. In zuidelijke richting is het ven nu veel groter. De aangrenzende laagte verraadt ook een behoorlijk vennetje te zijn. Kinderen hebben, ongewenst, met opgeslagen planken geprobeerd een bruggetje te maken.

Maar het water in het vennetje is zo hoog gekomen dat de gebruikte planken naar de kant gedreven zijn. We zetten de wandeling voort richting de Corduliagracht. Deze is over de volle lengte buiten haar oevers getreden. Van dam tot dam staat het water hoog. Het geplagde deel is voor een flink deel onderdeel van het ven geworden. Het lopen naar de waterlijn gaat over sompige ondergrond. Dat verraadt een lemiger samenstelling van het zand en schijnspiegels.  Nu maar afwachten wat het effect is van dit natte voorjaar op de insecten: overleven de poppen en larven deze natte omstandigheden? Wel duidelijk is dat de watersnippen het geweldig vinden. In het middengebied van de heide zijn 53 watersnippen geteld, daarnaast is een bokje waargenomen, en iets verderop twee houtsnippen. Drie soorten snippen op deze veranderende heide is bijzonder. Ook boomleeuweriken en geelgorzen lieten hun geluid al volop horen. Nu maar hopen dat de baasjes hun honden aan de lijn houden en op de paden blijven! Dus laarzen aan! Bij de auto aangekomen, even laarzen verwisselen voor schoenen en op naar de koffie.